Rentree

WERKPLEK:  Rentree

foto
foto

Begin februari, één dag voor mijn 46e verjaardag, ‘kreeg’ ik de diagnose borstkanker en een ziektebriefje voor minstens 3 maanden. Er volgden een hele reeks onderzoeken, een borstsparende operatie, 21 bestralingen en 5 jaar anti-hormoontherapie. Op het eind van mijn bestralingsreeks begin juni had ik een gesprek met mijn trajectbegeleider op UZ Leuven. Voor mijn vragen over werkhervatting, verwees ze naar Rentrée.

Op 15 juni had ik mijn eerste gesprek bij Rentrée. Terug gaan werken betekende voor mij een belangrijke stap in het proces. Het stond voor back to normal, voor je niet langer of toch minder die (ex-)kankerpatiënt voelen. Ik wilde die stap dan ook bewust en op het juiste moment zetten. Het bezorgde me wel wat stress en twijfels. Het was tegelijkertijd de confrontatie met de grote buitenwereld na kanker.

Ik had dan ook een heel wat vragen over mijn werkhervatting. Hoe weet je of je klaar bent om terug aan het werk te gaan? Zou ik mijn job nog wel graag doen? Zou ik (meteen) voltijds werken nog wel aankunnen? Waren er mogelijkheden om het werk geleidelijk te hervatten zonder te veel loonverlies? Hoe begin je daar aan? Hoe communiceer je op het werk over kanker? Zeg je vb. dat je liefst gewoon babbelt zoals vroeger, maar dat het geen taboe is en dat er best nog eens over gepraat of naar gevraagd mag worden op een informeel moment? Hoe kan je de balans werk- privé goed/beter bewaken, zodat er nog tijd overschiet voor rustmomenten en beweging?

Doorheen het traject bij Rentrée stonden mijn vragen centraal. Er werd mee gezocht naar antwoorden of mogelijke oplossingen. Op maat van waar ik op dat moment mee zat of nodig had. Dat ging van informatie geven over mogelijkheden om het werk geleidelijk te hervatten over tips rond communicatie op het werk, mee nadenken over een haalbaar werkregime en taken in het licht van een gesprek op het werk, voorbereiding op het ‘onderzoek’ bij Medex, aanreiken van tools om werk- en privétijd te organiseren, een duidelijk plan van aanpak en nodige documenten voor de aanvraag van een werkhervattingsstelsel, telefoneren naar een officiële instantie als je daar zelf even de energie niet voor hebt, een klankbord om eens te ventileren tot net dat extra duwtje in je rug door bv. een whatsappje op je eerste werkdag.

En dan was die Pink Monday er, ergens in augustus. Ik was wat zenuwachtig maar voelde me er tegelijkertijd klaar voor. En de timing klopte. Collega’s stonden toen ook net in back to normalmodus – of toch deels terug naar het werk- na de derde coronagolf. Ik heb eerst drie maanden halftijds gewerkt, maar sinds half november ben ik weer voltijds aan de slag. Na die drie maanden halftijds werken rees de twijfel of het toch niet beter was om nog even 80% te werken om zo geleidelijk aan op te bouwen naar 100%. Na wat zoekwerk bleek dat in het stelsel van wederaanpassing in mijn sector- hoger onderwijs - niet mogelijk. Dat was even een dipmoment, maar ook met die frustratie kon ik bij Rentrée terecht.

Ik kijk vandaag dan ook tevreden terug op mijn rentrée, die tot nog toe vrijwel vloeiend verlopen is. Dankzij mijn werkomgeving en collega’s, maar Rentrée heeft daar ook een belangrijke rol in gespeeld. Zelfs nu ik al een tijdje terug aan het werk ben, is het fijn om nog eens een gesprek te hebben met Rentrée. Voor de werkwereld is die kanker snel vergeten, en dat voelt langs één kant heel fijn. Maar dat kankerverhaal blijft toch ook ergens deel uitmaken van je persoon, en dus ook van je werkende ik. Door Rentrée sta je daar bewust bij stil, in voorbereiding op, tijdens en na je werkhervatting. Even tijd maken voor de vraag. Hoe sta ik in mijn job sinds die kanker? Ik denk dat dat mij een bewustere werknemer en persoon maakt.

Dus dankjewel Carline en Elien, dankjewel Rentrée!