Het verhaal van Tony

WERKPLEK:  B&B Locks

foto
foto

Toen ik startte aan mijn traject bij Synkroon was ik gemotiveerd, maar ook wel op mijn hoede. Wegens fysieke klachten kon ik niet zomaar eender welke job uitoefenen en was er ook nog een gebrek aan vertrouwen ten opzichte van eventuele nieuwe collega’s en leidinggevenden, mede door eerdere negatieve werkervaringen.

Wat kan ik nog? Wat wil ik precies doen? In welke situatie ga ik terecht komen? Samen met mijn coach zochten we naar mogelijkheden. Door omstandigheden was er een wissel van coaches, wat de start van het traject niet makkelijk maakte.

Maar dan kwam er een kennismakingsgesprek voor een stage in een woonzorgcentrum. Een totaal andere sector waar ik geen enkele ervaring mee had. Werken in de keuken…. Wou ik dat wel? Een woonzorgcentrum, was dat iets voor mij? En lukt deze job me wel fysiek? Zoveel vragen, maar met een klein hartje gaf ik het een kans. Er waren wel wat obstakels, ik ging over grenzen, zowel mentaal als fysiek. Ik pijnigde mezelf ook omdat ik gewoon zo graag terug wou werken. Ze waren tevreden van mijn werk. Ik kreeg een tijdelijk contract, maar na een maand kon mijn contract niet verlengd worden wegens medische redenen. Helaas, mijn lichaam wou niet mee. En ergens besefte ik ook dat dit niet de job voor mij was.

Door een operatie was ik even out. Na de nodige zorg en rust begonnen we terug aan de zoektocht naar een passende job. Ik had nu al een tijdje dezelfde coach. Het was geen gemakkelijke zoektocht. Ik doe graag manueel werk, en ben graag bezig, iets creëren. Maar op fysiek vlak was ik te beperkt. Ik heb nood aan afwisseling, van staan naar wandelen en regelmatig kunnen zitten.

Ik zocht op verschillende sites naar jobaanbiedingen en stuitte op een heel interessante job als assemblage medewerker van sloten. DAT was de job die mij, in mijn hele zoektocht, het hardste aansprak. Ik ging vol overtuiging solliciteren. Jammer genoeg werd ik niet weerhouden, al was het wel een sollicitatie waar ik zelf een goed gevoel bij had. Echter waren er bepaalde technische competenties die ik nog niet onder de knie had, die vereist waren voor de job.

Samen met mijn coach gingen we verder zoeken. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een bedrijf waar men lichtkoepels maakte. Ik kon hier een stage starten. De grote vraag was of dit fysiek haalbaar was. Helaas, na dag 1 gaf mijn lichaam duidelijk aan dat dit niet haalbaar was. Ik werd keihard met de neus op de fysieke feiten gedrukt. Ik voelde me er slechter door worden en mijn zelfvertrouwen ebde weg.

En dan was daar het Corona-virus. Het leven viel stil. Die periode was zeer moeilijk. Welk perspectief was er nog? Geen idee welk werk ik nog kon doen, het leven on hold, wat als ik Corona krijg? Mijn hoofd zat vol onzekerheid en vragen. Samen met mijn coach probeerde ik toch iets te zoeken wat bij me zou passen.
Een opleiding misschien? Mijn interesse werd terug gewekt, ik bekeek de opties, volgde voorbereidende cursussen online, maar er kwam niets uit dat me echt bleef boeien, dat echt iets was voor mij. Vanaf die moment zakte de moed mij helemaal in de schoenen. Ik zag zelf geen uitweg meer. Misschien moet ik me erbij neerleggen dat ik niet meer kan werken? Nee, dat wil ik toch niet? Het was een zware periode. Ook mijn coach haar ideeën waren op. We moesten even terug naar af…

En dan ineens was er dat onverhoopte telefoontje van mijn coach! Het bedrijf waar ik maanden terug had gesolliciteerd en waar ik een goed gevoel bij had, wou weten of ik al werk had gevonden. We maakten meteen een afspraak en ik kreeg daar te horen dat ik er stage kon komen lopen. DE gouden kans, waar ik maar van kon dromen, diende zich aan!

Na een geslaagde stage van 6 weken, zonder fysieke ongemakken, en een even geslaagde IBO van 3 maanden, volgde het ultieme doel… ik kreeg er een contract van onbepaalde duur! Het is een droomjob! Ik prijs me elke dag weer gelukkig, trots en dankbaar… Merci coaches van Synkroon!